Zasady Hanowerskie

Zasady Hanowerskie obejmują:

1. Postulowanie o prawo ludzkości i natury do koegzystencji w zdrowych, wzajemnie wspierających się, różnorodnych i zrównoważonych warunkach.

2. Uznanie współzależności. Należy pamiętać o tym, iż materialne efekty myśli ludzkiej wchodzą w interakcję i pozostają w zależności od natury. Wynikiem tego są powszechne i jednocześnie zróżnicowane konsekwencje na każdym poziomie. Rozwinięta rozwaga projektowa pozwala zidentyfikować nawet odległe efekty podjętych decyzji.

3. Poszanowanie relacji pomiędzy duchem i materią. Należy brać pod uwagę wszelkie aspekty ludzkiego osadownictwa obejmujące społeczność, zamieszkanie, przemysł, wymianę handlową w odniesieniu za-równo do istniejących, jak i ewoluujących powiązań pomiędzy świadomością duchową i materialną.

4. Zaakceptowanie odpowiedzialności za skutki decyzji projektowych wpływających na ludzki dobrostan, możliwości przetrwania ekosystemów oraz ich prawa do koegzystencji.

5. Tworzenie bezpiecznych obiektów cechujących się długoterminową wartością. Nie należy obciążać przyszłych generacji oczekiwaniami dotyczącymi utrzymywania lub czujnego administrowania potencjalnym niebezpieczeństwem wynikającym z niedbałego opracowania produktów, procesów lub standardów.

6. Wyeliminowanie koncepcji odpadów. Należy rozwijać i optymalizować pełen cykl życia produktów i procesów w taki sposób, aby osiągnąć poziom funkcjonowania systemów naturalnych, w których nie występują odpady.

7. Opieranie się na naturalnym przepływie energii. Projekty kreowane przez ludzi powinny, w podobny sposób jak dzieła natury, czerpać swoje siły twórcze z ciągłego zasilenia płynącego z energii słonecznej. Energia ta powinna być wykorzystywana efektywnie i bezpiecznie.

8. Zrozumienie ograniczeń projektowych. Żaden ludzki twór nie może trwać wiecznie. Projektowanie nie jest w stanie rozwiązać wszystkich problemów. Ludzie odpowiedzialni za kreowanie i planowanie powinni pracować nad własną pokorą wobec natury, którą należy traktować zarówno jako model do naśladowania, jak i jako mentora wskazującego właściwą ścieżkę postępowania. Natura nie może być traktowana jako niedogodność, którą można ominąć lub poddać kontroli.

9. Poszukiwanie ciągłych usprawnień dzięki dzieleniu się wiedzą. Należy stymulować bezpośrednią i otwartą komunikację pomiędzy współpracownikami, przełożonymi, wytwórcami i użytkownikami w celu łączenia długofalowego podejścia zrównoważonego z odpowiedzialnością etyczną oraz odbudową integralnych relacji pomiędzy naturalnymi procesami a ludzką aktywnością.

Zasady Hanowerskie powinny być postrzegane jako „żywy dokument” zaangażowany w proces transformacji i wzrost zrozumienia ludzkiej współzależności z naturą. Ich twórcy dopuszczają możliwość ewoluowania zasad wraz z rozwojem świata.

Be Sociable, Share!